Welkom

Zoals het filmpje uit mijn vorige blog, voor mij in de cockpit, een afscheid was, zo was het filmpje in deze blog een welkom van mijn mooie kist op zijn parkeerplaats op Schiphol, de thuisbasis, gefilmd door iemand van het grondpersoneel. Grappig hoe je dan vanuit een ander perspectief naar dezelfde gebeurtenis kijkt. Nog grappiger is het als je nu later in de tijd, zoals ikzelf, ook anders naar deze filmpjes kijkt. Weer vanuit een ander perspectief nu, hier thuis vanachter mijn computer.

Bevond ik mij toen puur in de afscheidsfase, nu kan ik met weemoed naar die mooie tijd terugkijken en voel ik me tegelijkertijd erg welkom in mijn huidige situatie.

Wat heerlijk om niet meer rond om mijn vluchten heen te hoeven plannen, om me niet de hele week moe te voelen, om naar bijna elke heugelijke gebeurtenis, zoals kinderverjaardagen, te kunnen. Maar ook, wat jammer dat ik niet meer met mijn vrouw een weekendje naar Curaçao of New York kan of lekker Chinees eten in Shanghai.

Samengevat wat fijn dat ik al mijn ervaringen nu samen kan brengen in het nu en daar van kan genieten.

 

Is dan niet bijna elk afscheid gelijk ook een welkom?

 

Afscheid

 

Aan al het goede komt een einde. Zo ook aan een vlieg carrière en dat wordt, voor zover het budget het toelaat, vaak gevierd met een ere ontvangst op Schiphol.

Ik werd naar de parkeerplek begeleidt door 5 voertuigen van de luchthaven. Daar aangekomen verzorgde de Schiphol brandweer een ereboog waar onderdoor dan geparkeerd moest worden. Een zeer emotioneel moment waar ik nog vaak naar terug kijk. Heel tekent ook voor mijn leven waarin de ratio en techniek overheersend waren en waar op het eind steeds meer ruimte was voor emotie en nu en dan een traantje. Waarschijnlijk is al die opgekropte emotie in die 32 jaar gewoon opgespaard en op een miraculeuze wijze door de wachtende brandweer over mijn mooie vliegtuig heen gespoten. Gekheid natuurlijk maar het schets toch wel heel erg hoe het was. Heel veel ruimte is er ook niet voor emotie in dit vak en het was voor mij goed om daar bij stil te staan en er op het eind de ruimte aan te geven. Als je met je vliegerkwaliteiten het “normale” leven in gaat, is het namelijk niet heel handig in enkele van die kwaliteiten te blijven hangen en daarmee ook thuis de vlieger gaat zijn. Heel lastig voor velen, en misschien ook een reden voor veel collega’s om het zo lang mogelijk uit te stellen en in het buitenland te gaan vliegen. Voor mij dus niet op dat moment en vandaar dan ook dat ik dit lekker thuis van achter de geraniums kan typen.

Zie hier mijn kijk vanuit de cockpit.  

Vuurwerk

Een nieuw jaar is weer aangebroken. Ook dit jaar weer zonder vuurwerk behalve dan wat de buren voor ons af hebben gestoken. Heel erg bedaard dus, maar erg gezellig en warm. Hoe anders was dat een paar jaar geleden toen ik op oud jaar vertrok uit Hongkong. Precies om middernacht raakten de wielen van de baan en vlogen we letterlijk en figuurlijk het nieuwe jaar in. Eigenlijk niets bijzonders want in Nederland werd het pas 7 uur later 2013 en in China werd het eigenlijk helemaal niet nieuwjaar (https://nl.wikipedia.org/wiki/Chinees_nieuwjaar) want hun jaar loopt anders. In feite was het dus niets. Wel heel leuk om te vieren. Terwijl onze vlucht vanwege deze “gebeurtenis” extra speciaal was vanwege het geweldige vuurwerk waar de Chinezen toch beroemd om zijn en dat op de grond waarschijnlijk ook geweldig was, was het voor ons ook een soort deceptie en op z’n minst een grote verwarring. Los van het feit dat Hongkong bij nacht altijd spectaculair is, openbaarde het grote en vele vuurwerk zich slechts als kleine ‘lichtplofjes’ en dan moest je ook nog goed zoeken. Totaal niet wat we hadden verwacht en waar we ons nog lang over hebben zitten te verbazen. Hoe kan je je na al die jaren vliegen nog zo verkijken op het andere zicht dat en perceptie die je hebt vanuit je vertrouwde 747 kantoor.

Hierbij een korte filmpje van het begin van deze bijzondere vlucht.

Vogelaanvaring

Het seizoen van de vogeltrek is er weer en dat geeft voor de luchtvaart nogal eens problemen. Een straalmotor vindt een lekker hapje schone lucht met soms wat water er in heerlijk maar een vogelboutje is niet de voeding die in de smaak valt. De kleine vogeltjes, hoewel niet echt lekker, kunnen wel verorberd worden, een dikke meeuw en groter kan toch wel problemen geven. Captain Sully heeft het enkele jaren geleden ondervonden (zie Wikipedia) en is er wereldberoemd mee geworden. Hoe zit dat nu?

met dank aan Wikipedia

met dank aan Wikipedia

 

 

 

 

 

De meeste lucht (Fan air) die een straalmotor versneld om stuwkracht te leveren, gaat niet door de kern van de motor maar meer om die kern heen, de zogenaamde motorduct.

met dank aan Wikipedia

        jet engine, met dank aan Wikipedia

Als een vogel in deze luchtstroom meelift, is dat voor de vogel einde verhaal maar de motor kan het, waarschijnlijk inclusief een flinke beschadiging van de eerste schoepen (de Fan), vaak hebben. Als de grote vogel wel door de kern gaat, is de kans op een blowout, het grootste gedeelte van de motorkern gaat kapot en het verbrandingsproces verstoord, groot. Als het gebeurd kunnen oplettende passagiers het horen en zien door de grote vlammen die er mee gepaard gaan. Ikzelf heb het  wel eens ervaren en in de cockpit is het te voelen en te zien op de instrumenten. Echter zoals met vlucht 1549 is wel erge pech en meestal hou je nog voldoende stuwkracht over om een redelijk normale landing te maken.

Waarom dit verhaal?  Niet om toekomstige passagiers nu bang te maken maar juist de andere kant te laten zien. In een zeldzaam geval resulteert het in gehele uitval van alle motoren maar meestal valt het mee en is het voor de vliegers een interessante ervaring en de gelegenheid om je  salaris te rechtvaardigen, wat meestal lukt. En, zelfs als je plots in een zweefvliegtuig blijkt te zitten, zoals Captain Sully in 2009, blijft het een vliegtuig wat waarschijnlijk nog prima te landen is. Liefst dan wel op een stuk beton. 😉

Beverly Hills Street en Amerikaanse huizenbouw

[:nl]Gezegend ben ik dat ik nu, na mijn pensionering, mijn toch wel grote huis te koop heb kunnen zetten en met de bouw van een nieuwe heb kunnen beginnen. Na al die duizenden uren vliegen ben ik letterlijk en figuurlijk geland en zit ik nu dagelijks 3 meter onder de grond om mee te helpen met de fundering en straks de rest. Wat mooi is het hoe de bouwvaklui een huis in elkaar knutselen. Hoe fijn dat het ook zo solide gebeurd, bij ons huis maar toch ook in Nederland in z’n algemeenheid. Hoe anders gaat dat bijvoorbeeld in de Verenigde Staten.Als ik weer eens met het krieken van de dag al weer uren wakker was in verband met het tijdsverschil en maar wat ging wandelen om de tijd tot het ontbijt te overbruggen, liep ik door de mooiste wijken. Veel degelijk, stevig uitziende stenen, kasten van huizen. Wat een desillusie als je er dan een in aanbouw tegenkomt. ‘T is allemaal oppervlakkig en nep. Die mooie villa’s, die hier niet te betalen zouden zijn als je ze hier zou laten bouwen zoals ze er uit zien, zijn gemaakt van overwegend hout. Een houten skelet met spaanplaat er tegen en als finishing touch, steenstrips. Het ziet er bedrieggelijk echt uit maar als je t mij vraagt heb ik liever ietsje minder maar dan een traditioneel Nederlands gebouwd huis. Het is wel heel grappig om te zien wat je met wat illusie kan bereiken. 🙂

Beverly Hills Street, Houston, Texas, U.S.A

Beverly Hills Street, Houston, Texas, U.S.A

[:]

Kapot vliegtuig

Zo luidt de kop van een artikel in de consumentengids van november. Luchtvaartmaatschappijen moeten de klant voortaan ook een bedrag betalen als een vlucht wordt geannuleerd wegens een technisch mankement anders dan sabotage of fabricagefouten. Fijn voor de consument zou je zeggen want max. €600 schadevergoeding is toch weer mooi meegenomen.

Ikzelf kijk daar toch wat anders tegenaan. Mijn eerste gedachte is, hoeveel heb je over voor je veiligheid? Voor sommige maatschappijen zal de drang om toch maar te vertrekken met mankementen nu weer groter worden lijkt me. Als ik bedenk hoe ik er zelf mee bezig geweest ben en dat er pas vertraging genomen werd als het echt niet anders kon, kan ik  niet begrijpen waarom een luchtvaartmaatschappij hierin in feite gestraft moet worden. De marges zijn namelijk al niet groot. Alle maatschappijen hebben dezelfde fabriekslijsten voor het betreffende  type, waarin alle componenten vermeld staan die kapot mogen zijn voordat de vlucht begonnen wordt. Sommige items leiden tot restricties tijdens de vluchtuitvoering en sommige mankementen mogen gewoon niet volgens deze lijst en dus ook de wet. Dat is dan vaak niet omdat er slecht onderhoud gepleegd is maar omdat materialen nu eenmaal kapot gaan. In de luchtvaart werken ze MTBF ( Mean Time Between Failure, is gemiddelde waarde voor het kapot gaan ) waardes en ruim voordat die bereikt wordt, wordt een cruciaal onderdeel dan tijdens regulier onderhoud vervangen. Als er dan tijdens of voor de uitvoering toch wat kapot gaat is het voor je eigen veiligheid maar beter om te laten vervangen. Ziehier, technische vertraging. Meestal openbare deze mankementen zich ook nog eens pas bij het aan- of afzetten van systemen en dat is dan meestal kort voor de aanvang van de vlucht, als een vliegtuig terug komt van de vorige vlucht, en 1 1/2 tot 2 uur later weer weg moet.

Ziehier de spagaat. De consument wil zekerheid in gemak en aankomsttijd en veel maatschappijen hebben de veiligheid voorop staan.           Waar kies je voor, inclusief de bijbehorende consequenties?

Blowhorn

Alle steden waar ik op vloog leken vrijwel hetzelfde te worden, te “verwestersen”. Niet Delhi, de hoofdstad van India. India is voor mij altijd een wereld apart gebleven maar dat moet je eigenlijk zelf ervaren, als je tenminste tegen een beetje viezigheid kan. Wat me onder andere opviel was dat het grootste merk vrachtwagen in Delhi en waarschijnlijk in heel India is wel de Blowhorn is. De wegen zijn er vol mee en ze zijn er in de mooiste kleuren  en versieringen.

blowhorn 5 blowhorn 1 blowhorn 2 blowhorn 3 blowhorn 4

Dit in schrille tegenstelling tot de donkere wolken roet die ze meestal uitbraken. Veelal aangezien de motoren oud zijn maar ook vaak veel te weinig toeren maken door het vele afremmen en weer optrekken in het idioot drukke verkeer. Vrolijk werd ik er altijd van als ik achterin de relatief luxe taxi door de stad spoede op weg naar marktjes, stoffenwinkels of restaurants waar de crew zich vaak mee bezig hield in hun vrije tijd in Delhi. Daar was het dan relatief veilig want op de snelweg moest je niet zijn. Diezelfde Blowhorn’s kwam je zomaar op de verkeerde weghelft tegen en dat was dan niet spookrijden maar op dat moment gewoon makkelijker voor de betreffende chauffeur. Vaak gaan ze daar ook gewoon kapot, midden op de snelweg. Geen nood echter, iedereen zwenkt gewoon om deze obstakels heen, zelfs in de dichte smog die vaak rond de steden hangt. Of toch niet?  🙁  Vandaar misschien de tekst “Blow Horn” op al die trucks. Probeert men wanhopig te overleven in het verkeer en misschien lukt dat beter als je opvalt en veel lawaai maakt? Blow your horn !!! 🙂

Foto’s met dank aan de Google afbeeldingen zoekfunctie

Curaçao, een andere kant

Kura Hulanda museum

Naast wat een bemanning hoort te doen 😉 zoals, strand liggen, duiken, zeilen en wat shoppen, had ik vaak de gelegenheid om eens bij het verleden stil te staan. Als je wat vaker op een eiland als Curaçao komt en je wat meer in het gewone leven staat, ga je steeds meer beseffen dat het allemaal natuurlijk niet zo gewoon is dat er op een klein eiland in de Caraïben bijvoorbeeld Nederlands gesproken wordt en er überhaupt zoveel Nederlanders zitten. Om daar een beetje bij te komen is het goed om eens het museum in het Kura Hulanda hotel  te bezoeken. Het hotel zelf is al geweldig mooi. Het is een gerestaureerd deel van de wijk Otrabanda (de andere oever), in Willemstad. Heel mooi gedaan onder toezicht en gefinancierd door Jacob Gelt Dekker, een Nederlands zakenman.

 

Ikzelf ben er verschillende malen geweest als ik weer eens een familielid mee had en ze er ook van wilde laten proeven. Elke keer weer maakte het een ontzettende indruk en besefte ik weer des te meer uit wat voor een luxe wereld ik kom. Het contrast met reizen in een Boeing 747 kan bijna niet groter als je in een opengewerkt ruim van een West Indië vaarder staat.  
ruim

 

Ik ben er elke keer weer stil van…………

ruim 2

 

Curaçao

Hoe bijzonder is het altijd weer om aan te komen op Curaçao en zeker als vliegtuig bemanning. Waar veel mensen een weekendje naar de kust gaan of naar een stad in een van onze buurlanden, vertrekken wij als bemanning op een regenachtige vrijdagochtend voor een lang weekendje Curaçao met een thuiskomst op maandagochtend. Eigenlijk misschien precies zoals velen het vliegerbestaan zich voorstellen en in dit geval is dat dus ook zo 😉 

Het begint al met de aankomsthal, zo heerlijk knus en totaal anders als de reusachtige cleane terminals op vele moderne vliegvelden. Voor je er erg in hebt sta je, na de immigratie, buiten en krijg je een warm welkom van een haag van ophalers wiens vrienden of familie je uit het verre Nederland hebt meegenomen. Letterlijk warm want het is er natuurlijk standaard 30 graden met een oosterlijk windje ter verkoeling. Je hebt het vakantiegevoel gelijk al te pakken terwijl je nog in je KLM blauwe werktenue loopt. Op de hele bemanning hoef je hier nu niet eens lang te wachten want iedereen heeft er zin in en zit in no-time in de door de KLM geregelde, lekkere koele, bus. Na een kwartiertje rijden kom je aan in het Piscadera Hilton hotel en moet de laatste horde nog even genomen worden. Het krijgen van een kamer. Dat kan op Curaçao nog wel eens even duren.

De vertrekkende bemanning staat net in de hal en de kamers moeten vaak nog schoon gemaakt worden. Geen probleem Hilton CUR receptiewant met een lekker koel frisdrankje is het gezellig even bijkletsen in dat lekkere weer en die gelegenheid heb je niet vaak met collega’s op de route. Een uurtje later lig je vervolgens heerlijk op het strand om een uur of negen s avonds Nederlandse tijd met in Curaçao nog een halve middag en avond te gaan.

Zaterdag de hele dag voor jezelf en eventueel meegenomen partner of familie en na een heerlijk ontbijtje op zondagochtend en nog een paar uurtjes zon op het strand, het blauwe pak weer in om rond 2 uur plaatselijke tijd weer naar het vliegveld te vertrekken. 2 uur later vertrekken we dan weer met meestal dik 400 passagiers die vaak in een prima stemming zijn na een welverdiende vakantie. Een gemoedelijk vluchtje is het vervolgens vaak en de nacht vliegt voorbij.

Maandagochtend zet je die machtige machine vervolgens op een vaak druilerig Schiphol weer aan de grond en terwijl iedereen zich in de ochtendspits naar zijn of haar werk spoed, ga ik de andere kant op en kruip rond een uur of elf nog even een paar uur in bed om wat bij te komen van mijn lange weekendje Curaçao.

Vlieger zijn is een mooi beroep 🙂

 

Land in zicht, Curaçao

Een klein beetje kan ik me voorstellen hoe het voor zeevaarders was, en trouwens waarschijnlijk ook nog is, om na maanden op zee en alleen maar water om je heen, eindelijk te kunnen roepen, “Land in zicht”. Het gevoel had ik altijd bij een vlucht naar de Antillen en dan speciaal naar Curaçao. Over het algemeen zag je na de Engelse kust achter je gelaten te hebben vervolgens alleen nog maar water en/of wolken gedurende de 9 uur durende vlucht. Hoe bijzonder dat dan eindelijk daar dat, vergeleken met die enorme watermassa, ieniemienie kleine stukje land in de verte opduikt. Soms dat niet eens want vaak ligt er een hele band wolken voor en moet je daar eerst doorheen dalen. En dan maar hopen dat het er ligt, dat land met die landingsbaan, beneden of achter die wolken. Natuurlijk voor de doorgewinterde lange afstandsvlieger niet echt een vraag maar ik kan me voorstellen dat een wat minder ervaren reiziger dat gevoel kan hebben.

Gelukkig lag het er altijd en kon ik na een ‘sportief’ circuitje (het patroon dat je vliegt om correct voor de landingsbaan uit te komen) op de hand vliegen (handmatig, zonder automatische piloot), het vertrouwde plaatje vanuit het vliegtuigraam tegemoet zien. Wie heeft er nu zo’n geweldig uitzicht vanuit z’n kantoorraam. 😉 

long final CUR